delikız

Geçen gün bizim apartmanın altındaki tekel ürünleri de satan marketin önünde beklerken, içeriden on onbir yaÅŸlarında bir kız çocuÄŸu elinde bir su ÅŸiÅŸesiyle çıktı ve hemen yakınımda bekleyen türbanlı annesinin yanına geldi. Çocuk daha annesinin yanına gelir  gelmez  azarı da yedi.  NeymiÅŸ efendim bu içki satan dükkandan su alması ÅŸartmıymış,  almayacağım deyip çıksaymış, tiksinmiÅŸ (artık sudan mı, dükkandan mı, yoksa çocuktan mı tiksinmiÅŸ o kadarını kavrayamadım). Çocuk ise duyamadığım bir sesle annesine bir ÅŸeyler dedi suçlu suçlu, ama belli ki niye suçlu olduÄŸunu bilmeden, yediÄŸi azardan ÅŸaÅŸkın.

Anlattıklarım üzerine çok fazla bir ÅŸey söylemek gerekmiyor. 

BildiÄŸimiz, tahmin ettiÄŸimiz, duyduÄŸumuz, hissettiÄŸimiz bazı ÅŸeylere bu kadar yakından tanıklık etmek ufak çaplı bir tokat etkisi  yaratıyor elbette (içimizde büyüttüÄŸümüz çocukça umut yüzünden olsa gerek her defasında yaÅŸadığımız ÅŸaÅŸkınlık).

Ve yediÄŸimiz bu tokatlar  zaten farkında olduÄŸumuz (ama galiba kabullenmek istemediÄŸimiz) tehlikenin biraz daha yaklaÅŸtığını hatırlatıyor.